Hard werken aan verwerken

Hard werken aan verwerken ronde hoeken.jpgHet leven zit vol gebeurtenissen waarvan sommige teleurstellend. Soms zijn deze zo ingrijpend dat het even duurt voordat je het ‘verwerkt’. Maar hoe werkt dat dan? Hoe verwerk je nare gebeurtenissen? Onlangs deed zich ook iets naars in mijn leven voor, iets dat mij niet in de koude kleren ging zitten zoals ze dat noemen. Door een breed scala aan emoties dat door mij heen ging maakte dit mij nieuwsgierig hoe deze passen in een verwerkingsproces. Op zoek naar de does en de don’ts kwam ik er al snel achter dat elk verwerkingsproces anders is. Toch zijn er bepaalde patronen te ontdekken en acties te omschrijven die doorgaans mee of juist tegen werken in het proces.  


Doel van verwerken

We weten allemaal wel dat het goed is voor je, het verwerken van wat je meemaakt. Maar waarom eigenlijk? Verwerken is intensief bezig zijn met wat je is overkomen. Het is  bijvoorbeeld van belang om je emoties een plekje te geven zodat deze niet vast gaan zitten in je lijf. Dit voorkomt blokkades en zorgt ervoor dat de nare situatie minder negatieve invloed gaat hebben op toekomstige ervaringen. Verwerken helpt je je evenwicht te herstellen. Doordat je de situatie leert accepteren krijg je weer meer grip op je leven. De ingrijpende gebeurtenis mag er zijn maar zal niet langer doorwerken in nieuwe ervaringen.

Herkennen van de shock en emoties
Schokkende gebeurtenissen worden vaak ervaren als een chaotische situatie waarbij het overzicht ontbreekt. Je voelt je machteloos omdat je de dingen niet meer in de hand hebt. Vaak volgt een slechte nacht, waarin je nauwelijks slaapt en de gebeurtenis constant door het hoofd speelt. Er komen allerlei emoties voorbij zodra je lichaam en geest iets te verwerken hebben. Van ontkenning tot woede, schaamte, twijfel en verdriet. Uiteindelijk ontstaat er  vaak acceptatie en het kan zelfs een stukje zingeving brengen wanneer je het echt verwerkt.

Kies je strategie
Mijn gebruikelijke strategie hoe om te gaan met het verwerken van iets naars was vaak voorheen mezelf ‘redden’ door bijvoorbeeld direct weer in mijn normale leventje te duiken en te zorgen dat ik mijn gevoelens en situatie weer onder controle kreeg. Dat was mijn overlevingsstrategie. Vaak kreeg ik later in het proces de deksel op mijn neus omdat ik niet stilgestaan had bij wat me nou daadwerkelijk was overkomen. En mijn eigen aandeel hierin niet onder ogen durfde te komen. Ik had de wond proberen weg te stoppen, terwijl het juist erkenning en ruimte nodig heeft om te helen. Toen ik dit eenmaal door had ben ik het bewust om gaan keren. Bij erkenning van een ingrijpende gebeurtenis neem ik nu eerst de ruimte om dat te mogen voelen wat nodig is om het proces door te maken. 

Fasen die je doormaakt
De eerste fase bestaat vooral uit toelaten van emoties en deze extern maken. Praat er met mensen over en deel je verhaal. Je merkt vanzelf wanneer je deze fase af kan ronden, want er ontstaat vanzelf een gevoel van niet meer willen delen. Het verhaal heb je vaak genoeg vertelt en de inzichten die je hierdoor op hebt gedaan neem je mee. Je komt in een soort ontkenningsfase, pakt alles weer op zoals het was en bant de gebeurtenis als het ware een beetje uit je leven. Het lijkt dan eigenlijk best goed met je te gaan. Maar schijn bedriegt, want daar komt de herbelevingsfase aan... In deze fase van het schokverwerkingsproces voel je je onrustig. Je kunt lichamelijk klachten krijgen, nachtmerries, flashbacks en het gevoel dat de gebeurtenis nog eens zal voorkomen. Verwerkingsvragen zoals waarom is het gebeurd en hoe ga ik daar een volgende keer mee om komen hier aan bod. Het is niet erg dat dingen weer boven komen, dit hoort echt bij het proces. Door dit er allemaal te laten zijn beland je uiteindelijk in de afrondingsfase. Je reageert langzaam weer op dingen zoals je dat voor de ingrijpende gebeurtenis deed. Je slaapt weer goed, voelt je stabieler en krijgt weer interesse in wat er allemaal om je heen gebeurt.

 

Wat helpt
Wat mij heel erg geholpen heeft is praten over de situatie. Ook al moet je heel erg huilen of ben je boos, uit het en probeer er hoe dan ook over te praten. Zoek mensen op waarbij je je veilig genoeg voelt om emoties te tonen. Schaam je vooral niet en laat het er zijn. 
Daarnaast kun je ook met jezelf praten door te schrijven. Schrijf je gedachten op, omschrijf voor jezelf de situatie en/of schrijf over je gevoel.
Zorg daarnaast goed voor jezelf, slaap veel, zoek mensen op, eet gezond en ga elke dag naar buiten. Vertel anderen wat je behoeften zijn en laat steun toe die op dat moment het beste aansluit op je behoeften.

De Ontdekkingsplaats © Rupz | Inloggen beheerder